วัยเด็กที่ ?Cheam School?

?ผมไปเรียนที่ประเทศอังกฤษตั้งแต่ 9 ขวบ เนื่องมาจากว่าช่วงปิดเทอมใหญ่ป.2 พ่อกับแม่ให้ไปเรียนซัมเมอร์เดือนหนึ่งที่ Cheam School ซึ่งเป็นโรงเรียนประจำที่พี่ชายผม (ปลาวาฬ-วรสิทธิ) เรียนอยู่แล้ว 2 ปี พอได้ไปเรียนก็รู้สึกติดใจ เพราะทำผิดก็ไม่โดนครูตี (หัวเราะ) แล้ววิชาเลขของเขาก็เรียนง่ายมาก เด็กไทยพอไปเรียนที่โน่นทำให้เก่งเลขหมดเลย หลังกลับมาจากซัมเมอร์ ผมก็ขอคุณพ่อ คุณแม่เพื่อจะไปเรียนที่อังกฤษต่อทันที?

---

เรื่องเล่าตอนเรียน
 ?การเรียนการสอนที่โน่น คลาสหนึ่งมีแค่ 20 คน จะเกินก็ไม่ถึง 30 คนต่อคลาสแน่นอน ทำให้ระหว่างครูและนักเรียนมีโอกาสได้พูดคุย ถามความคิดเห็นกันค่อนข้างเยอะ อย่างตอนสอบก็จะไม่มีเป็นเปเปอร์ ช้อยส์ แต่จะให้เขียนเป็น Essay แทน ยกตัวอย่างวิชาเลข ก็ไม่ใช่ดูว่าผลออกมาเท่าไหร่ แต่จะดูวิธีคิดว่าคิดอย่างไรมากกว่า เช่น คะแนนเต็ม 10 ถ้าใส่แค่คำตอบลงไปเฉยๆ โดยไม่แสดงวิธีทำ ก็อาจจะได้แค่ 3 คะแนนเท่านั้น คือเขาต้องการสอนให้เราคิดเป็น ดังนั้นครูก็จะมีเวลาให้กับนักเรียนเยอะ สอนได้ละเอียดขึ้น ผมเรียนที่ Cheam School หนึ่งปี ก็ย้ายโรงเรียนอีก 2 ที่จนเตรียมตัวเข้ามหาวิทยาลัย?

---

จุดเปลี่ยนของชีวิต
 ?กว่าผมจะมาเรียน Product Design ที่ Central St. Martins ได้ก็ลุ้นเหมือนกัน เพราะก่อนหน้าจะจบไฮสคูล ผมได้สมัครเรียน Engineer ไว้อีกมหาวิทยาลัยหนึ่ง แต่พอดีว่าช่วงซัมเมอร์ผมอยากเรียนอาร์ต สมัครไปแล้วเขาก็รับ ก็เลยเคลียร์คุณพ่อ คุณแม่ว่าขอเรียนอาร์ตก่อน 1 ปี แล้วโทรไปเลื่อนที่มหาวิทยาลัยว่าจะมาเรียนในปีถัดไป เขาก็โอเค?1 ปีผ่านไปผมก็ทำตามสัญญาโดยเริ่มเรียน Engineer ต่อ แต่เรียนได้แค่ปีเดียวก็เริ่มรู้แล้วว่าไม่ไหวเพราะเรียนกันโหดมาก ตั้งแต่ 9 โมงเช้าถึง 5 โมงเย็นทุกวัน แล้วยังมีการบ้าน มีทำงานนอกคลาสอีก ผมเคยใช้เวลาทำรีพอร์ตชิ้นเดียวปาเข้าไป 5 ชั่วโมง ซึ่งเกรดของผมก็ออกมาดีนะ เราก็คิดว่าอืมม์?เราฉลาดแล้ว แต่ที่ไหนได้ ใกล้เคียงกับตัวตลกของที่นั่นเลย เพราะคนเก่งๆ ที่นั่นเขาทำงานกันเก่งมาก ตั้งใจกันสุดๆ ถ้าให้สู้กับคนเหล่านี้คงต้องปรับปรุงตัว หรือไม่ก็ต้องเปลี่ยนแนวคิดอีกเยอะ เพราะพวกนี้เวลากลับบ้านก็ไปทำงานต่อ ครั้นจะให้เราแข่งกับเขาก็คงไม่ไหว เราเป็นคนที่เวลาเรียนก็เรียน เลิกเรียนก็ต้องมีช่วงสนุกสนานกันบ้าง ผมก็เลยแอบไปสมัครทางด้าน Product Design ที่ St. Martins ไว้ พอเขารับก็คุยกับคุณพ่อ คุณแม่ว่า เขารับแล้ว งั้นไปเรียนเลยนะ แบบว่ามัดมือชกเลย (หัวเราะ)?   

---

ก้าวต่อไปที่ ?Central St. Martins?
 ?พอได้เรียนที่ St. Martins แล้วรู้สึกผิดคาดจากที่เราคิดไว้เยอะ อย่างแนวการเรียนที่นี่เขาจะมีชื่อเสียงที่สุดในเรื่องของแฟชั่นดีไซน์ ซึ่งคนพวกนี้ต้องไอเดียบรรเจิด ไม่เหมือนใคร และที่สำคัญต้องแรงที่สุดด้วย อย่างผมเรียน Product Design ก็จะเน้นในเรื่องคอนเซ็ปต์ เรื่องไอเดีย ซึ่งเป็นอะไรที่สอนไม่ได้ขณะนั้น 
ที่ St. Martins จะเข้าเรียนอาทิตย์ละ 3 ครั้ง ถือเป็นโรงเรียนที่สอนน้อยมาก เขาจะเน้นให้นักเรียนช่วยเหลือกันเอง เรียนรู้กันเอง แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะเรียนได้ทุกคนเพราะอย่างปีผมเข้ามา 120 คน ตอนจบก็เหลือแค่ 60 คนเอง ซึ่งหลักๆ แล้วการเรียนมันไม่ได้ยากเหมือน Engineer แต่มันจะยากตรงวิธีคิด วิธีนำเสนอ เพราะถ้าเราคิดหลุดไปจากคนอื่นก็จะทำให้โปรเจคท์เราเจ๋งไปเลย?

---

เรียนรู้ประสบการณ์
 ?พอเรียนจบผมก็ทำงานเป็นฟรีแลนซ์อยู่แป๊บหนึ่ง เป็นช่วงที่กำลังทำพอร์ตหางาน แล้วก็ได้งานมาชิ้นหนึ่ง เป็นการออกแบบดีไซน์ร้านค้า ซึ่งผมก็ทำเป็นเวิร์ดส่งไปเสนอก่อน?ผ่านไป 2 เดือนก็คิดว่าไม่น่าจะได้แล้วก็เลยกลับมาเมืองไทย แต่บังเอิญว่าเจ้าของงานที่เราเสนอไปเขาชอบ ซึ่งเขาเป็นคนมาเลเซีย จากผู้เข้ารอบหลายร้อยคนก็เหลือ  5 คนสุดท้าย พอเขาติดต่อกลับมาแล้วรู้ว่าผมอยู่กรุงเทพฯ ก็ซื้อตั๋วเครื่องบินไปเช้า-เย็นกลับ เพื่อให้ผมบินไปเสนองานรอบที่ 3 เขาก็โอเคงานของเรา เหมือนกับว่าตอนนั้นเหลือแค่ผมกับเด็กอีกคน ซึ่งดันเป็นเด็ก St. Martins เหมือนกันอีก พอเสนองานเสร็จ ผมกลับไปอังกฤษอีกรอบ ก็คุยๆ กันว่าให้รอ ผมก็รอ อยู่ๆ วันหนึ่งเขาก็ส่งอีเมลกลับมาว่า มีปัญหานิดหน่อย ก็เลยนัดเจอเขา ประมาณว่า สถานที่ที่เขาจะเอาร้านไปลงมันไม่ผ่านเจ้าของที่ ผมก็อืม?เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เขาก็บอกว่าไอเดียเราดี ให้รออีกหน่อยเพราะทางบริษัทกำลังหาทำเลใหม่เพื่อจะลงร้านอยู่ ต้องขอเวลาสักพัก และระหว่างที่ดีลงานกันนั้น เขาก็มาบอกอีกครั้งว่าคนในบริษัทดันลาออกไป แล้วเอาไอเดียที่เราดีไซน์ไว้ไปทำร้านเขาเอง ซึ่งผมก็ไม่รู้ว่าจริง เท็จแค่ไหน ได้แต่ทำใจ แล้วก็ถือเป็นบทเรียนชีวิตไป จากนั้นอีก 3-4 เดือนผมก็กลับมาทำงานที่เมืองไทยเต็มตัว?

---

ฝากไว้ให้คิด
 ?การทำงานย่อมมีเหนื่อยและต้องมีพักบ้าง ถ้ายิ่งพูด ยิ่งคิดก็มีแต่เหนื่อยเท่านั้น ผมคิดว่าเวลาเราทำงานน่าจะสนุกกับงาน ยิ้มให้งานดีกว่า ทุกวันนี้ผมมีความสุขกับงานมาก แม้จะยุ่งมากทั้งงานที่บริษัทและงานส่วนตัว ที่กำลังออกแบบเฟอร์นิเจอร์ของตัวเอง ซึ่งอยู่ระหว่างศึกษางาน เพราะเราถือว่า เราเป็นเด็กใหม่ ต้องรู้จักหามุมมอง หาเพื่อนใหม่เปิดโลกทัศน์ของตัวเองให้มากขึ้น และสำหรับเด็กรุ่นใหม่ที่กำลังมองหางาน ก็อยากให้คิดถึงงานที่ชอบมากกว่างานที่ต้องการ เพราะการทำงานที่เรารักทำให้เรามีกำลังใจและมีความสุขที่จะสร้างสรรค์งานต่อไป?

---

(Big Thanks to นิตยสารยูพลัส สำหรับข้อมูล )